PAWŁOWA (właśc. Jaenisch) Karolina Karlowna, ur. 10 (22) VII 1807 Jarosław!, zm. 2 (14) XII 1893 Drezno, poetka i tłumaczka Córka zniszczonego Niemca, profesora Uniwersytetu Moskiewskiego, otrzymała wszechstronne wykształcenie, również muzyczne. W latach 20. XIX w. spotykała się w salonach literackich Moskwy z najwybitniejszymi pisarzami epoki, m.in. z A. Puszkinem, J. Baratyńskim, D. Wieniewitinowem, W. Żukowskim, a także z A. Mickiewiczem, którego darzyła gorącym uczuciem i poświęciła mu wiele wierszy (m.in. 10 nojabria 1840 - opubl. 1863, 10 listopada 1840). Również A. Mickiewicz dedykował P. swe wiersze. Zadebiutowała w 1833 wydanym w Dreźnie tomem Das Nordlicht (Zorza polarna), w którym obok własnych utworów w języku niemieckim zamieściła przekłady z A. Puszkina, W. Żukowskiego, A. Delwiga i in. Trzy lata później
wydała w Paryżu zb. Les preludes (1839, Preludia), demonstrując tym razem swe wiersze francuskie, a także własne przekłady na język francuski z niemieckich, angielskich i polskich (A. Mickiewicz, A. Chodźko) poetów. W latach 40. i 50. zbliżyła się do kręgów słowianofilskich. Na łamach różnych czasopism ogłaszała swe liryki rosyjskie oraz opublikowała powieść wierszem i prozą Dwojnaja żyzń (1848, Podwójne życie) i poemat Kadiil (1859, Kadryl), w których surowo osądzała salonowe wychowanie kobiet. W 1856 na zawsze opuściła Rosję, ale nie zaprzestała twórczości poetyckiej. Wiele też tłumaczyła z języka rosyjskiego na niemiecki (m.in. utwory A. Puszkina), a także poetów niemieckich na rosyjski (m.in. F. Schillera). W 1863 wyszedł w Petersburgu jej zb. Stichotworienija (Wiersze), chłodno przyjęty przez krytykę lewicową (M. Sałtykow-Szczedrin). Nowatorskie osiągnięcia wersyfi-kacyjne P. w pełni docenili dopiero symboliści. T.Sz.
