PIERIETC W ł a d i m i r N i k o ł a j e w i c z, ur. 19 I (31 I) 1870 Petersburg, zm. 24 IX 1935 Saratów, rosyjski i ukraiński historyk literatury, sztuki, folklorysta, pedagog; członek AŃ ZSRR i USRR. Naukowe zainteresowania P. kształtowały się pod wpływem W. Lamanskiego, A. Wiesiełowskiego, A. Sobolewskiego, L. Majkowa. Debiutował pracą Kukolnyj tieatr na Rusi (1895, Teatr kukiełkowy na Rusi). Rozgłos zdobyły jego studia konfrontujące poezję ludową z poezją "wirszy" w XVI-XVIII w. na Ukrainie i w Rosji i pokazujące związki tej poezji z polską poezją sylabiczną - Istońko-litieratumyje issledowanija (1900-02, t. 1-3, Studia historycznoliterackie). W monografii Słowo opałku Igońewie (1926, Słowo o wyprawie Igora) bronił autentyczności i wysokich walorów estetycznych tego zabytku. Zbiór prac o poezji, prozie i dramacie epoki Piotra I zebrał w dziele Oczerki po istorii poeticzeskogo stila w Rossii (1905-06, Szkice o historii poetyckiego stylu w Rosji). Wiele studiów poświęcił historii rosyjskiego, ukraińskiego i polskiego teatru XVII i XVIII w., m.in. Stańnnyj tieatr w Rossii (1923, Dawny teatr w Rosji - faktycznie mowa tu o teatrze ukraińskim) i Stańnnyj spiektakl w Rossii (1928, Dawny spektakl w Rosji). P. zajmował się również metodologią literatury, jest autorem m.in. pracy Iz lekcyj po mietodołogii istorii russkoj litieratury (1914, Wybrane wykłady z metodologii historii literatury rosyjskiej). P. wychował licznych uczniów z mediewistyki slawistycznej, komparatystyki, metodologii, a zwłaszcza poetyki i literatury staroruskiej. RN,
