PIERIEWIERZIEW Walerian Fiodorowicz, ur. 6 (18) X 1882, Bobrów (gub. woroneska), zm. 5 V 1968 Moskwa, teoretyk i historyk literatury. Twórca szkoły w radzieckim literaturoznawstwie marksistowskim. W 1938 represjonowany, po 1956 zrehabilitowany. Debiutował pracami o twórczości F. Dostojew-skiego (1912) i N. Gogola (1914). Dał w nich teoretyczne podwaliny swojej koncepcji literatury. Utwór literacki traktował jako byt niezależny, którego wyznacznikiem jest nie idea, lecz system obrazów tworzonych przez chwyty stylistyczne. Był zwolennikiem sozologicznej interpretacji dzieła literackiego. Jego stanowisko spotkało się z krytyką teoretyków RAPP-u. W latach 30. poświęcił się studiom historycznoliterackim: W.T. Narieżnyj i jego tworczestwo (1933, Wasilij Narieżny i jego twórczość), U istokow russkogo riealnogo romana (1937, U źródeł rosyjskiej powieści realnej). W ostatnim okresie życia skupił się na problematyce literatury staroruskiej, co zaowocowało wydaną pośmiertnie monografią Litieratura Driewniej Rusi (1971, Literatura Starej Rusi). Przygotował też rękopis pracy Osnowy ejdołogiczeskojpoetiki (Podstawy poetyki ejdologicznej). W.W.
